JÁJÁJÁJÁ! þá kom haustið með öllu tilheyrandi, allt er grátt, það rignir stöðugt og prósakneysla íslendinga sennilega sjaldan meiri að janúarmánuði undanskildum...er ekki tilveran dásamleg?

Það er huggun harmi gegn fyrir marga að haustlitirnir eru fallegir, mér finnast þeir hinsvegar niðurdrepandi. Veit ekki hvort það tengist því sem þeir boða, sennilega. Hálfskorpin laufblöð sem rétt lafa í trjánum eða liggja hörð og steindauð á gangstéttunum, hressandi.

Mér finnast græn laufblöð falleg.  

til ykkar: gleðilegt haust, rigningu, frost og snjó....amen.

Fékk tölvupóst í vikunni frá manni sem ég var í samskiptum við fyrir nokkrum árum síðan og kunni illa að meta á þeim tíma. Tölvupósturinn varðaði bloggfærslu sem undirrituð birti fyrir e-rjum árum þar sem umræddur kom við sögu. Skemmst frá því að segja að þau orð sem þar voru látin falla voru allt í senn ósönn, ærumeiðandi og vanhugsuð.

  Ég þekki manninn nú ekkert í dag, efalaust fínasti náungi sem klárlega á ekkert slíkt skilið, hvorki frá mér né öðrum. Ég svaraði tölvupóstinum um leið og ég sá hann og baðst að sjálfsögðu afsökunar á hátterni mínu, velti enn fyrir mér hvernig viti borin manneskja (gef mér það J) getur komið sér upp með slíkt. Að því loknu fletti ég upp færslunni (þar sem ég mundi ekki eftir þessu) og þar var þetta alltsaman svart á hvítu, ég í minni sótsvörtustu mynd.  

Ég tel mig hafa þroskast töluvert síðan umrædd færsla var birt og það kom sér vel að ég lærði nýlega að biðjast afsökunar, hlutur sem mér hefur hingað til farið afskaplega illa úr hendi í þau örfáu skipti sem ég hef reynt. Það kannast flestir við það að þurfa að éta orð sín og sjálf er ég því ekkert ókunnug...augljóslega. Held jafnvel að það sé öllum holt í hófi, í það minnsta þeim sem (undirrituð þar með talin) telja sig knúna til þess að tjá sig um menn og málefni, algjörlega óumbeðin.  

Batnandi fólki er best að lifa, eldgömul, ofnotuð og dragúldin tugga....en sönn engu að síður. Viðurkenni í leiðinni þann möguleika að ég hafi meira pláss til þess en margur annar, að batna þ.e.a.s. J  Allavega, það sannast enn og aftur sem áður sagði krakkar mínir: Life indeed is a bitch.....and apparently, so am i.

Mér hefur lengi þótt íslenska þjóðkirkjan afskaplega hjákátlegt fyrirbæri. Reyndar á sú miságæta stofnun hrós skilið, að mínum mati, fyrir að hunsa þetta guilttrip sem íslenska þjóðin (meira og minna) hefur verið að reyna að troða uppá hana fyrir að neita að gifta samkynhneigða. Því eins og við vitum eru það fleiri sem eru úti í kuldanum. Það vill nefninlega svo vel til að í kirkjunni starfa prestar sem einskonar sigti fyrir guð almáttugann, heppnir.

 Jesús:" Lofið börnunum að koma til mín....."

Prestur 1: " fyrirgefðu herra elskulegheit...þessi er gyðingur.

Jesús:" ó, ok....allir hinir komið til mín" 

Prestur 2: " afsakaðu mig herra guðdómlegheit, þessi er húmanisti er ég hræddur um.

Jesús:" alltílagi, næsti þá"

Prestur 1: " afsakaðu aftur herra almáttugur, þessi er hommi"

Jesús:" ok strákar, let's brake it down....klárið þið bara að sortera, ég sit hérna á meðan....þið pikkið svo kanski bara í mig" 

Ég hef gaman að því að opinber stofnun skuli ekkert vera feimin við það að segja sumt fólk betra en annað en á sama tíma þyggja laun jafnt frá öllum (sem skráðir eru í hana þ.e.a.s), apparentely eru peningar samkynhneigðra og annarra sem ekki eru við kirkjunnar hæfi jafn góðir og okkar hinna....shocking i must say! Ég verð að viðurkenna að staðan mun vera sú að mér er andskotans (afsakið orðbragðið sama hvort þetta volæðis kompaní samþykkir að lokum að gifta samkynhneigða....enda væri mér sjálfri flest annað mikilvægara en að fá samþykki e-s sem hefur að leiðarljósi margra þúsunda ára gamla lygasögu þar sem vísað væri í líferni mitt sem "viðurstyggð". í beinu framhaldi getið þið kanski ímyndað ykkur göfuglyndið sem fylgir því að þurfa að þyggja laun frá viðurstyggilegu fólki?! Það er ekkert fyrir hvern sem er.

Ég hef líka gaman að því að horfa á rökin þynnast upp með hverju orðinu, niður í það að rökræður snúast um " skilgreiningu hjónabands í biblíunni". Þeirri sömu og er sífellt verið að up-deita, af hverju skildi það vera by the way?....

Hringdi í mömmu í vikunni til að fá upplýsingar um hvernig ég gæti farið að því að hringja mig inn dauða...til yfirvalda. Skrá mig úr samfélaginu. Mamma hló að mér, hlátur var það síðasta sem mér datt í hug á þeim tímapunkti...mér var grafalvara. Þátttaka í þessu volæðis samfélagi hefur ekki verið mér til neins nema ama undanfarin ár og mér fannst/finnst fullkomlega eðlilegt að ég ætti að geta skráð mig úr því ef mig langar. Reynslan hefur kennt mér að þessi samfylgd okkar, mín og samfélagsins, verður bara leiðigjarnari með hverju árinu...og einfaldasta lausnin á þeim leiðindum sem mér datt í hug var þessi, takk fyrir ekkert og adios.

Ég er tiltölulega hamingjusöm að eðlisfari og því var þetta ekkert að ástæðulausu. Staðreyndin er líka sú að ég er wildely ópraktísk, hugsanlega eins ópraktísk og ein manneskja getur verið. Það er uppruni þessa ósættis míns við samfélagið, við náum bara ekki saman að því leitinu til. Ég rotna að innan í hvert skipti sem bréf til mín kemur inn um bréfalúguna, undanteknigarlaust eru þau uppspretta e-s konar leiðinda; rukkanir, ítrekanir, sektir, tilkynningar o.s.frv. Á einn eða annan hátt áminningar um það sem samfélagið telur að ég skuldi sér, það sem samfélagið telur að ég eigi að gera....og ég hef ekkert um það að segja (þeir vita það sem þekkja mig að það segir mér enginn hvað ég á að gera)

Daginn sem umrætt samtal mitt við mömmu átti sér stað hafði ég eytt heilum frídegi í reddingar sem samfélagið krefst af mér...var búin að fara á alla uppáhaldsstaðina mína; bankann, tryggingafélagið, gjaldheimtuna, ríkisskattstjóra og fleira, sem gerði útslagið um þessa ákvörðun mína. Mér fannst þetta fullkomin lausn hjá mér og furðaði mig raunar á því hvaða grænmetishausar restin af fólkinu í þessu samfélagi er, að engum skuli hafa dottið þetta í hug áður.

Þá sagði mamma mér frá manni sem fékk nákvæmlega sömu hugmynd og ég og endaði á að fara í mál við ríkið (sem hann tapaði) af því að hann fékk ekki að tékka sig út. Hvaða fasistakompaní er þetta eiginlega?! Mamma hló og sagði: "hann er víst alveg kolruglaður". Á meðan hugsaði ég "grate minds think alike".

Ég hef talið mér trú um að ég sé ekki frek (þó eflaust geti e-rjir verið ósammála því, ég er heldur ekki uppstökk, ósanngjörn eða geðvond en ég læt heldur engan vaða yfir mig. Lenti nýlega í ansi hressilegu rifrildi við mann sem reyndi að leggja mér lífsreglurnar, mér finnst það í meiralagi undarlegt að þurfa að benda fólki á það að ég komi aldrei til með að lifa mínu lífi eftir hentisemi annarra. Ég reyni að taka fólki eins og það er, viðhorf sem hingað til hefur reynst mér vel, og verð þess vegna alltaf jafn forundrandi þegar fólk ætlast til e-s af mér án þess að ég hafi gefið því nokkra ástæðu til. Newsflash: einmitt það, er uppskrift af vonbrigðum. Tilfinning sem enginn fýlar

Það hljómar e.t.v. undarlega en það viðhorf sem ég held að sé heilbrigðast er að búast aldrei við neinu af neinum, þá er útilokað að maður verði fyrir vonbrigðum....og fólk kemur manni jafnvel skemmtilega á óvart af og til. Ergo = betri geðheilsa. Þetta er bara beisik.

Persónuleikakenningar eru tvískiptar, sumir segja að allir hafi stöðuga persónueiginleika aðrir segja aðstæðurnar skipta öllu máli um hvernig menn bregðast við í mismunandi tilfellum. Trúlega er þetta samspil beggja en seinna viðhorfið er efalaust áþreifanlegra, í mínu tilfelli skiptir það ansi miklu máli...hefur jafnvel úrslitavaldið.

Núverandi borgastjórn er ansi hentugt dæmi um þetta, í ljósi atburða undanfarinnar viku. Villi vissi klárlega ekki af þessari litlu kenningu minni, og ég hef fulla trú á því að ef svo hefði verið hefði biturleikinn sem ég varð vitni að í fréttunum verið í mun minna mæli, og hann klárlega meira töff (þó mig gruni, e-rra hluta vegna, að það sé ekkert mjög ofarlega á forgangslista umrædds). Allir vinna. Myndi reyndar halda að maður fengi óhjákvæmilega umrætt viðhorf eftir þó ekki nema nokkurra daga vinnu í pólitík, hvað þá margra ára. Því let's face it, annað er bara slow. 

Veit ekki alveg hvað mér á að finnast um þessa friðarsúlu. Horfði á allt havaríið í beinni í gær, ósköp sætt alltsaman...að undanskildu Imagine í íslenskri þýðingu. Á örugglega eftir að gera góða hluti fyrir ferðamannaiðnaðinn á íslandi og í viðey. Finnst reyndar ísland soldið spes staður til að velja fyrir svona sbr. stríðsstuðningur sælla minninga. Skemmtileg hugmynd samt hjá Yoko sem hefur reyndar alltaf farið í taugarnar á mér e-rra hluta vegna (e-ð með að splundra bítlunum og birta myndir af blóðugu líki kallsins síns trúlega). Las m.a. eftirfarandi á mbl áðan:

"Í viðtali við Morgunblaðið í dag segir Yoko Ono að margir slái hana út af borðinu vegna þess að þeir telji hana ekki í tengslum við veruleikann. Friður sé hins vegar raunhæfur möguleiki – fólk verði bara að sjá hann fyrir sér"

Jahá! það er ekkert annað. Falleg hugmynd hjá henni þannig séð, ég vona það innilega að engum finnist friður tilgangslaust markmið, en í þessu tilviki er ekkert um neitt markmið að ræða...heldur hugsjón. Mér finnst Yoko greyið pínu föst í e-rjum 60's móki og útrunnum hugsunarhætti um frið (var trúlega afskaplega smart á sínum tíma þegar lennon var uppá sitt besta). Núna árið 2007 erum við hin hinsvegar meira föst í útfærslum. Ok, friður já, tilí það...en hvernig eigum við að fara að því? Yoko segir raunhæfur möguleiki, og ég vona að hún hafi rétt fyrir sér...en ég sé mig knúna til að spyrja, Yoko my dear...hvernig? Mér þætti gaman að heyra rauhæfa tillögu frá henni um það hvernig við getum hrint þessu í framkvæmd öllum saman og á endanum látið draum allra fegurðardrottninga rætast um "world peace". Haaalelúja!

Óútfærðu staðhæfingarnar fara í taugarnar á mér og viðtölin við yoko þar sem hún tók þann pól í hæðina að hafa tilgangslaust þvaður í fyrirrúmi. Tilgangurinn hefur hinsvegar örugglega bara verið að skella einu stk. sætu listaverki í viðey, minna fólk í leiðinni á frið sem möguleika í öllum ljótleikanum auk þess að minnast frábærs listamanns á afmælisdeginum hans.

P. Johnson- out

Horfði á nýjan þátt á skjá einum áðan, sem var í besta falli í meðallagi hvað bæði skemmtun og frumleika varðar, en aðalsögupersónan sagði e-ð á þá leið að geðsjúkir og heimilislausir (og það vill svo til að þetta tvennt fer oftar saman en nokkur kærir sig um að viðurkenna) hræði fólk sökum þess að þau minna okkur á það sem við erum hræddust við í fari okkar sjálfra.  

Ég hef valið mér atvinnugrein sem felur í sér náið samstarf við geðsjúka og heimilislausir hafa lengi vakið áhuga minn, ég gekk jafnvel svo langt nýlega að fullyrða að heimilislausir (sem hérlendis eru yfirleitt rónar líka) væru áhugamál hjá mér eftir að ég stóð sjálfa mig að því að mynda þá og elta á röndum til þess eins að fá agnarsmáa innsýn í þeirra tilveru, orsakir, afleiðingar og lífið frá degi til dags.  

Ég eignaðist félaga í sumar sem er líklega frægasti geðsjúklingur íslands, man ekki hvað hann heitir en hann stóð iðulega með skilti í hverfinu sem ég vann þar sem á stóð ýmiskonar áróður...yfirleitt gegn ríkisstjórninni eða þjóðkirkjunni. Þau meikuðu yfirleitt lítið sens en ég taldi mér trú um að ég skildi hann. Samskipti okkar á morgnana voru yfirleitt e-ð á þessa leið: ég:” góðan daginn vinur” hann: “góðan daginn, sæl og blessuð”. Og morgunninn varð óhjákvæmilega aðeins fallegri fyrir vikið.    

Geðsjúkir og heimilislausir hræða mig ekki, en það er athyglivert að engu að síður hafa þau vakið áhuga minn. Ég tel ástæðuna einfalda, ég bara fæ ekki skilið að ég sé frábrugðin þeim á nokkurn annan en aðstæðubundin hátt. Persóna í reality bites, sem er ein af mínum “ NÁKVÆMELGA!” myndum, orðaði það sem ég er að reyna (á minn einlæga en klaufska hátt) að segja svona: it’s all just a random lottery of meaningless tregedy and series of nearescapes. Þessi setning hefur gert mikið fyrir mig í gegnum tíðina, ég vona að fleiri geti nýtt sér hana.  

E-n tíma heyrði ég sögu af sjúklingi (viðkomandi var viðstaður á geðdeild) sem sagði við sálfræðinginn sinn: “stundum skil ég ekki af hverju ég er lokuð hérna inni en ekki þið”. Svar sálfræðingsins fylgdi ekki sögunni en í hans sporum hefði ég átt fullt í fangi með að láta eftirfarandi ósagt:

”Ekki ég heldur”.

Gulli stóð sig vel um helgina. Hann var uppspretta gleði og hamingju þeirra sem voru viðstaddir, að vanda....hann er jafn ánægjulegur hvort sem við erum bara tvö, eða ásamt fimmtíu öðrum. Hann er einfaldlega þannig gerður að vera alltaf til taks fyrir þá sem kunna að meta hann og það líkar öllum við hann.

Við Gulli eigum vel saman....í hans félagsskap gleymi ég ósjaldan hvað tímanum líður, time flies when you´re havin fun, gaman saman og allt það.  

Ég leifi öðrum óhikað að hafa afnot af Gulla, annað þætti mér eigingjarnt....ég veit um einn sem varð hugfanginn af honum liðna helgi, og skal engann undra. Ég veit líka að þegar allt kemur til alls þá á ég hann, og það er ekkert að fara að breytast....hann býr hjá mér og trúlega á hann aldrei eftir að skilja við mig, ekki ef ég fæ e-rju um það ráðið (og ég veit að hann er ekki að fara neitt).

Við kynntumst 16. júlí síðastliðinn, ég hef oft velt því fyrir mér hvar hann hefur verið allt mitt líf. En ég er þakklát að hafa kynnst honum þó alltof seint hafi verið, að mínum mati.

Gulli er gleðigjafi af náttúrunnar hendi, aldrei hefði mig órað fyrir hamingjunni sem gítar getur veitt.

Borgin var mér til ómældrar ánægju liðna helgi, að vanda. Hún var falleg og það var fólkið líka. Virðulegur lögregluþjónn tilkynnti stoltur í fréttunum áðan að allt hefði verið með besta móti, hvað varðar afskitpi laganna varða það er að segja. Ánægjulegt það, óneitanlega.

Ég hef látið mig það varða, og í raun kappkostað að leifa fólki sem talar illa um skemmtanalíf borgarinnar að smjúga í mínar allra fínustu taugar. Viðhorfið er þá oftast e-ð á þá leið að um ræði samansafn ógæfufólks sem kann sér illa eða ekki hóf í einu né neinu, öll í þeim tilgangi að næla sér í misánægjuleg augnablik sem enginn man morguninn eftir.

Raunin er hins vegar sú að flestir eru einfaldlega í góðra vina hópi í ósköp saklausum tilgangi, að skemmta sér. Í gær, hinsvegar, virtist raunin vera önnur. Ég, ásamt nokkrum öðrum sakleysingjum, skelltum okkur á kaffibarinn í góðri trú. Það er skemmst frá því að segja að gestir kaffibarsins voru á massívu lóðaríi, karkynið í það minnsta. Mig hryllir enþá við kófdrukknum augum í hverju horni, káf/troðningi og ólukkulegum viðreynsluaðferðum sem kvenkyns kaffibarsgestir þurfu að upplifa. Mér er gersamlega fyrirmunað að skilja ef nokkrum manni verður ágengt með öðru eins, enda varð ég ekki vitni að því...þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir.

Ég veit af gefinni reynslu að um ræðir tímabundið ástand, sem vonandi endar fyrr en síðar...þangað til held ég mig innandyra. Ég get huggað mig við það að þegar líður að haustinu fljúga vonandi flestir þeirra sem um ræðir til síns heima...

Hver sagði svo að íslendingar drykkju illa?

Jæja elsku vinir, nú er ég...í fyrsta skiptið á mínum bloggferli búin að skipta um blogg, ég mun framvegis blogga á   http://habba.blog.is

kíkið á mig þar...

“Auglýsingabæklingur frá Smáralind var borinn í hús í dag. Á forsíðunni má sjá unga stúlku á háum hælum í velþekktri stellingu úr klámmyndum. Hún er tilbúin til þess að láta taka sig aftan frá. Með munninn opinn býður hún lesendum af karlkyni að setja skaufa sína upp í sig.

Forsíðumyndin blandar saman sakleysi barnæskunnar (stúlkan er umkringd böngsum og loðdýrum) við tákn úr klámi (líkamsstellingin, opni munnurinn og háu hælarnir). Útkoman verður hin saklausa hóra, hin hreina mey sem í einni svipan verður klámmyndadrottning. Er slík notkun á táknum, sem eru flestum fullorðnum vel kunnug, viðeigandi á bækling sem er ætlaður fermingarbörnum?

Á öðrum stað í auglýsingablaðinu eru myndir af þekktri söngkonu sem máluð er eins og Barbie-dúkka. Í texta segir: „Barbie loves MAC er ný litalína sem kemur aðeins í takmarkaðan tíma sérstaklega hönnuð fyrir allar lifandi dúkkur.“ Eru stúlkurnar, sem eru um það bil að fara að fermast, aðeins lifandi dúkkur?

Skilaboðin sem auglýsingablað Smáralindar sendir ungum stúlkum eru þessi: Verið undirgefnar kynlífsdúkkur. ”

Fyrsta sem mér datt í hug var....HVER ER PERVERTINN HÉRNA!? Það þarf að mínum mati ansi hreint fjörugt ímyndunarafl til þess að fullyrða að 13 ára barn sem teygir sig aftir bangsa sé tilbúið til að láta taka sig aftan frá! Ég verð að viðurkenna að ég er í besta falli algjör amatúr þegar kemur að klámmyndum og klámmyndastellingum (augljóslega annað en hún gubba) en ef þessi stelling fer fyrir bjórstið á kjellu gæti hún kært flest börn fyrir kynferðislega áreitni, ég á til dæmis afskaplega bágt með að ímynda mér að  konugreyið geti labbað óáreitt á götum úti þar sem börn eru á hverju horni ” með munninn opin að bjóða karlkyninu að setja skaufa sína upp í sig”.

Já, það skal engan undra að aumingja konunni sé misboðið...skilaboðin eru augljós: ”verið undirgefnar kynlífsdúkkur”.

Ég má til með að birta hérna hluta af pistlinum hans Erlings, fyrrverandi sögukennarans míns úr fjölbraut, sem komst skemmtilega að orði að vanda: 

“Er ég svona klaufskur, eða þarf ekki að minnsta kosti að byrja á því að snúa krakkanum um 90 gráður ef nauðgun á að fara fram? Þið sem eruð að hneykslast á þessu verðið að afsaka, en það þarf miklu meira en þetta til að kveikja á barnaníðingnum í mér. Ég verð að vísu að taka fram að ég hef ekki reynslu af því að nauðga unglingum. Og að ég umgengst unglingsstelpur - að sönnu aðeins eldri - í vinnunni á hverjum degi og það er það sama uppi á teningnum þar. Sér ekki hver maður að það sem vantar fyrir framan hana er skúringafata? Vertu velkomin í heim neyslunnar, stúlka mín, þar sem þú þarft að streða baki brotnu fyrir munaðinum, borga há þjónustugjöld, okurvexti og verðtryggingu af íbúðaláninu þínu og bílaláninu þínu og kemur út á endanum á slétta núllinu sem þú byrjaðir á, meðan bankarnir stinga af úr landi með aurana sem þeir mjólkuðu út í þessu hagstæða efnahagsumhverfi. Velkomin í heim fullorðinna, stúlkukind”  (Greinina má sjá í heild sinni á erlingur.net)

Er það bara ég eða er hann Helgi Seljan einn lítill og dónalegur kall. Horfði á kastljós um daginn þar sem Dagur B. Eggerts og Gísli marteinn voru mættir til leiks og ég hreinlega beið eftir því að Helgi léti slummuna vaða í andlitið á Degi. Ég kann því yfirleitt vel að fjölmiðlafólk sé aggressívt en engu að síður finnst mér almenn kurteisi e-ð sem öllum er holt að temja sér, þá sér í lagi fólki sem vinnur við að hafa samskipti við aðra fyrir framan alþjóð. Á móti finnst mér að sjálfsögðu að viðmælendur eigi að sýna kurteisi sem er í flestum tilfellum, sem betur fer. Það hlýtur einfaldlega að gera málefnunum betri skil ef samskiptaform þátttakenda umræðunnar er þó ekki sé nema viðunandi, þetta er bara basic.

Annas er Dagur líka frekar sona aggressívur karakter, enda er ég nokkuð viss um að það sé komið inni í starfslýsingu stjórnmálamanna. Gísli Marteinn finnst mér hress týpa...þó ég kenni mig seint við þá stefnu sem hann hefur tekið í stjórnmálum. Ég fékk hláturskast þegar hann spurði Dag hvort þeim (í samfylkingunni) finndist gatnamót miklubrautar og kringlumýrarbrautar slík náttúruperla að ekki mætti hreyfa við henni. Allir reykvíkingar HATA þessi gatnamót svo ekki sé meira sagt, en ætli ástæðurnar snúist nú ekki um annað og meira en að gatnamótin séu nátttúruperla (þetta var samt fyndið hjáonum). Þar fyrir utan geri ég mér enga grein fyrir því hvernig best er að leysa þetta umferðar og mengunarvandamál á svæðinu...enda blessunarlega þeirra hausverkur, ekki minn.

Nú, fleira var það sosum ekki á þessum annas ágæta sunnudegi hér. Var bara e-ð að spá í þessu áðan með kallinn hann Helga, það þarf e-r að taka að sér að slípa hann aðeins til ef vel á að vera. Ég gleymi mér allavega oft frekar í því hvað hann er hranalegur heldur en að setja mig inn í umræðuna, það hlýtur að vera óeftirsóknarvert fyrir fréttamann. Það er í lagi að vera óheflaður en ekki um of.

Annas bið ég bara að heilsa bili og vona að þið hafið það öll yndislegt.

-H-

Það er gott að eiga góða að.... 

http://www.mbl.is/mm/folk/frett.html?nid=1257033  

 Spurning hvort þetta séu góðar fréttir eða slæmar, margir halda því fram að fjölskyldugildin fari hnignandi í nútíma samfélagi....en vonum samt að kallgreyið sé óslasaður. 

Soldið í anda the godfather...lovely 

Samkvæmt heilsusálfræðinni sem ég er að lesa um þessar mundir mun ég deyja langt fyrir aldur fram. Eftirtaldir þættir eru sagðir skipta einna mestu máli; reykingar, magn áfengisdrykkju, regluleg hreyfing, mataræði, nægur svefn o.fl (held að nægur svefn hafi verið eina á þessum heilsusamlegheita lista sem ég get státað mig af að gera fullkomlega “rétt”). Þetta voru nú sosum ekkert nýjar upplýsingar fyrir mér en þetta fékk mig til að velta fyrir mér af hverju manneskja eins og ég, sem er allavega sæmilega gefin, er ekki löngu búin að tileinka mér lífshætti sem samkvæmt fræðunum (og fræðin eru eitt af því fáa sem ég get sagt að ég trúi á) eru uppskriftin að langlífi (auðvitað eru undantekningar, sumir eru bara óheppnir :/   

Ég var ekki lengi að komast að niðurstöðu. Ég trúi ekki á endurholdgun, ég veit allavega ekki betur en að þetta sé eina lífið sem ég fæ....þannig að, í mínu tilfelli er algjörlega rökrétt að njóta þess til hins ítrasta. Ekki misskilja mig, mér þykir afskaplega vænt um sjálfa mig..raunar svo mikið að ég læt nánast allt eftir mér...og lái mér hver sem vill. 

Þetta er ekki búið. Ég er líka að lesa um e-ð sem heitir social support. Hugtakið vísar til þess tengslanets sem fólk hefur í kringum sig, fjölskylda og vinir....fjölda sambanda og gæði þeirra. Nú, þannig er að fjöldi rannsókna hafa sýnt að eftir því sem félagslegur stuðningur fólks er meiri (gott sambandi við mikið af fólki) því ólíklegra er það til að fá allskyns sjúkdóma og þ.a.l. hefur það betri lífslíkur (nenni ekki að fara útí ástæðurnar).

  Í beinu framhaldi velti ég þessu fyrir mér: Ef ég held áfram mínum “óheilsusamlega” lífstíl en passa mig bara á að vera æðislega vinsæl...get ég þá búist við því að lifa allavega e-ð fram á sextugsaldurinn? 

Samkvæmt mjög áræðanlegum heimildum á netinu mun ég deyja 70 ára að aldri á eftirfarandi hátt....heppin  

You scored as Poison. Your death will be by poison, probably because you are a glutton and are around so many people that it would be easy to get away with it. Several important people in history share your fate. Poison 73% Gunshot 73% Stabbed 53% Suicide 53% Bomb 47% Cut Throat 47% Natural Causes 33% Disappear 33% Suffocated 33% Eaten 33% Disease 33% Drowning 27% Accident 27% How Will You Die?? created with QuizFarm.com